το αηδόνι - kristin hannah

Είναι ένα βιβλίο που μου έχει ραγίσει την καρδιά με πολλούς τρόπους, το αγαπώ μέχρι τον χαοτικό γαλαξία και πίσω.

Δεν ήμουν σίγουρη αν έπρεπε να γράψω αυτή την κριτική παρόλο που πέρασαν μήνες από την στιγμή που το διάβασα, αποφάσισα τελικά να πάρω το ρίσκο. Ότι και να πω όμως θα είναι πολύ λίγο μπροστά σε αυτό το αριστούργημα, αλλά και μπροστά στις πραγματικά εφιαλτικές στιγμές και τον τρόμο που έζησαν οι ήρωες και ηρωίδες του Αγώνα κατά τον Γερμανών κατακτητών, οπότε θα πρέπει να αποδοθεί και ο ανάλογος σεβασμός.

Αρχικά, οι κεντρικές ηρωίδες μας είναι δύο αδερφές, η Βιαν και η Ιζαμπέλ, οι οποίες είναι η μέρα και η νύχτα, το μαύρο και το άσπρο, ζουν τελείως διαφορετικές ζωές, μέχρι την ώρα που έρχεται η έσχατη στιγμή και τότε θα πρέπει να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν, να παλέψουν ενάντια στον χρόνο, στον εχθρό, στον τύραννο, στον βασανιστή, θα πρέπει όμως να έρθουν αντιμέτωπες και με τους δικούς τους προσωπικούς δαίμονες, να κάνουν την υπέρβαση, όλοι κουβαλάνε εξάλλου τον δικό τους προσωπικό σταυρό, και από την στιγμή μάλιστα που έχουν περάσει και έναν πόλεμο, ψυχολογική και σωματική κακοποίηση, ζωή σε άθλιες συνθήκες, που εκείνη τη στιγμή δεν ζεις, απλά μαθαίνεις να επιβιώνεις σε αυτόν τον τόσο σκληρό κόσμο, και εν τέλει αναρωτιέσαι ποιος πραγματικά είσαι και μέχρι που θα έφτανες, δοκιμάζονται κυριολεκτικά οι αντοχές σου, γίνεται ένα σπάσιμο νεύρων, γιατί όπως αναφέρει και το βιβλίο: “Στον έρωτα ανακαλύπτουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε. Στον πόλεμο ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε πραγματικά” και έχει απόλυτο δίκιο.

Χρονικά λοιπόν τοποθετούνται τα γεγονότα λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος με επίκεντρο την Γαλλία και συγκεκριμένα τον πόλεμο που έδωσαν οι γυναίκες-ηρωίδες, βλέπουμε επίσης και το παρόν μέσα από τα μάτια μιας από των δύο αδερφών, αλλά δεν γνωρίζουμε στην αρχή ποιας. Πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες που είχαν ως επίκεντρο εκείνη την χρονική περίοδο, αλλά και που εξερευνούσαν την ανθρώπινη υπόσταση, τα θέματα ηθικής, που τελειώνει το σωστό και που ξεκινάει το λάθος κλπ. Ειδικά η συγγραφέας Kristin Hannah απέδωσε την τότε εποχή με μοναδική μαεστρία, ξέρω πλέον ότι αν θέλω να διαβάσω ένα ιστορικό μυθιστόρημα σίγουρα θα την προτιμήσω, η γραφή της έχει κάτι το συγκλονιστικό που σε μαγεύει και σε συγκινεί ταυτόχρονα.

Συμπληρωματικά, από την στιγμή που διάβασα την περίληψη ανυπομονούσα να διαβάσω την ιστορία της Ιζαμπέλ, ήμουν πολύ περίεργη για τη δική της ζωή. Την συμπάθησα πριν καν την γνωρίσω, με τράβηξε η ιστορία της, αυτό που είχε να πει, είναι το alter ego μου και είμαι περήφανη που το λέω, την θαυμάζω τόσο πολύ. Για αρκετά καιρό, ακόμα και τώρα καθώς τη σκέφτομαι βουρκώνω και είμαι έτοιμη να κλάψω και όντως έχω κλάψει. Η Ιζαμπέλ λοιπόν είναι η μικρότερη αδερφή, είναι το νέο αίμα, η επαναστάτρια της οικογένειας που μια ζωή πήγαινε κόντρα στον άνεμο. Από την άλλη μεριά βλέπουμε την Βιαν η οποία είναι η μεγαλύτερη αδερφή που ακολουθούσε πάντα τους κανόνες, δεν ξεπερνούσε ποτέ τα όρια της. Πάντα η ιστορία της μου προκαλούσε ένα αίσθημα λύπης, κυρίως γιατί έχω στο μυαλό μου τα δεινά που πέρασε, αλλά την καταλαβαίνω απόλυτα όμως και όσο σκέφτομαι τι έχει περάσει, όχι μόνο η Βιαν, αλλά και η κάθε Βιαν γεμίζω οργή, όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο καταλαβαίνουν τι εννοώ και σε τι αναφέρομαι.

Είμαι συγκλονισμένη στο πόσο έχουν υποφέρει οι ήρωες του βιβλίου, αλλά και γενικά οι άνθρωποι της τότε εποχής, αλλά και της σημερινής που είναι καθημερινοί άνθρωποι, ξαφνικά εν μία νυκτί τους ανατέθηκε ένα φοβερό έργο: απειλήθηκε η ζωή τους και ξεκίνησε η διαδικασία επιβίωσης, έπρεπε να επιβιώσουν πάση θυσία. Και το πιο συγκλονιστικό από όλα είναι ότι δυστυχώς ο πόλεμος είναι ένα επίκαιρο θέμα, είναι σαν ένα σαράκι που σε κατατρώει μέχρις ότου δεν θα απομείνει τίποτα απολύτως.

Εν τέλει, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ελπίζουμε ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες και να μην ξεχνάμε το παρελθόν μας, γιατί όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει, και δυστυχώς αυτή είναι η κατάρα μας.

Βαθμολογία: ⭐⭐⭐⭐⭐